Spring naar content

Jo-An Westerveld

Jo-An Westerveld is dansdocent, performer en poëet. Ze won in 2019 de EUregionale poetry slam competitie Borderlines. Als kind begon ze met schrijven in de vorm van kleine verhalen en gekke versjes na het lezen van ‘de Blauwbilgorgel’ op het schoolbord. Sinds 2018 staat ze steeds vaker op podia en slams met haar licht absurdistische spoken word en performance waar in ze door taal, tekst en beweging te combineren nieuwe werelden creëert. Momenteel werkt ze aan een poëzie project met eigen tekeningen.
 
 
Dus zo ziet een ramp eruit.
 
Boven de velden kleuren de luchten blauw en fris. Er zijn mensen buiten. Ze stappen op de fiets of trekken wandelschoenen aan voor een ommetje. Ze schoffelen de tuin om. Smeden ijzer glad. Ze maken een altaar. Laten de hond uit.
 
Jij staat op straat met spullen. Vandaag ga ik niet verhuizen. We zien dranghekken voor supermarkten. We hoesten herinneringen op van niet door ons gemaakte reizen. Ik ben nog nooit in Italie of China geweest.
 
We braken scenario’s uit. We zijn katten. We stikken bijna in onze haarballen. We hebben toiletpapier gekocht om ze op te rapen en ontsmettingsmiddel om ze schoon te schrobben.
 
We hebben kriebels in onze kelen. We hebben nog nooit zo veel toiletpapier gehad maar de groenten zijn op en ik heb geen pennen meer; Nooit eerder vroeg ik mij af of ik wel naar de supermarkt mocht voor ik een tekening wilde maken.
 
We schreeuwen tegen elkaars tongen dat het eten klaar is. We likken onze borden af, doen lief op commando. We hebben het heel gezellig. We kunnen hier niet verder dan op 3 meter afstand zijn. We willen weg. We willen blijven. Er zijn veel plekken op de wereld. Er is er blijkbaar geeneen van jou.
 
We bakken pannenkoeken met fruit. We lachen de uitgestorven dinousaurus, die zijn handen niet kon wassen, uit en de maker van zijn portet toe. Van sommige ziektes raak je je humor kwijt alsof het een been is. We zijn nog nooit doodgegaan aan kanker of iets anders.
 
Wij weten niet hoe het is. We naaien extra benen aan voor de zekerheid. Ze zeggen dat alles beter is dan je humor kwijtraken. Ik kijk door mijn dichtbijkijker of ik je nog zie in de verte. Ik heb atijd geloofd dat wij magie bezitten. Het is toch een verrekijker geworden.
 
 
 

Scroll naar boven