Spring naar content

Deelnemers ILFU Fringe bekend

3 augustus 2020

De tien storytellers van de eerste editie van ILFU Fringe zijn bekend. Op woensdag 29 juli kwam de jury, bestaande uit schrijfster Maartje Wortel, actrice/zangeres Aisa Winter en acteur, theatermaker, muzikant Saman Amini samen om uit de tientallen aanmeldingen een uiteenlopende selectie te maken. Bij deze presenteren wij de artiesten die in september hun opwachting zullen maken op ILFU 2020:

Bert Wabbe, de literaire volkszanger

Literair volkszanger Bert Wabbe laat zich inspireren door de Eredivisie van dichters uit de Nederlandse literaire geschiedenis. Schijnbaar moeiteloos laat hij volksmuziek en iconische gedichten uit de Nederlandse poëzie-canon samengaan. Herinneringen aan Holland (Marsman), Woningloze (Slauerhoff) en Moeder de vrouw (Nijhoff) zijn nog maar enkele van zijn grootste hits. Je kunt rustig stellen dat de muziek van Bert Wabbe even aanstekelijk als leerzaam is. Tijdens ILFU Fringe lanceert Bert Wabbe zijn nieuwste single.


Boter, kaas en wetenschap – Monique Hendriks

De wereld is niet langer zwart-wit en zelfs grijstinten lijken niet meer te volstaan. Hoe bepaal je of je succesvol bent als de meetlat een schildrij van Escher is?

Begrijp jij het nog? Monique Hendriks begrijpt er niks meer van. En zij is nota bene wetenschapper. Er vormen zich woorden in haar hoofd. Als ze ze uitspreekt, dan gebeurt er iets. De wereld verandert, een klein beetje. Zo klein dat het onmeetbaar is. En meten is weten: wat we niet kunnen meten, noemen we magie. Maar daar geloven we niet meer in, kom op zeg, we leven in het derde millennium! Van die illusies hebben we ons bevrijd! Heerlijk toch, al die naakte waarheid… Of draag jij liever kleren?


Dit algoritme deugt niet – Aaron Mirck

De voorstelling draait om onze (ongemakkelijke) relatie met technologie. Over opgroeien in de 21e eeuw. Over influencers, Wikipedia, scrum-meetings, mindfulness, Vice, hele goede content, over protesteren en over je niet thuis voelen in een generatie. Dit algoritme deugt niet gaat over een tijdperk waarin technologie allesbepalend is en waarin moraal weer in de mode is.

Aaron Mirck verbindt gedichten met anekdotes en probeert antwoord te geven op vragen als ‘hoe ziet de pagina Wij op WIkipedia eruit?’ of ‘hoe overleef ik de 21e eeuw?’. Dit algoritme deugt niet is een verhaal dat prikkelt, tot de verbeelding spreekt en nieuwe vragen oproept. 


Een stoel, het publiek en een verhaal – Ali Amghar

Meneer Slimani gaat verhuizen. Hij is inmiddels z’n vrouw verloren, gaat bijna met pensioen en woont alleen in een gegentrificeerde buurt. Als z’n dochter de laatste doos heeft meegenomen naar z’n kleinere nieuwe woning, dichterbij z’n kinderen en kleinkinderen, blikt hij terug op de buurt waar hij bijna dertig jaar heeft gewoond, met een bewoner die hij niet al te goed kent. 

In een stoel, het publiek en een verhaal vertelt Ali Amghar Het vertrek van Slimani. Een verhaal over heimwee, naar een plek en naar een tijd die er niet meer is.

In het Boekenweekgeschenk van 2020, Generaal zonder Leger van Özcan Akyol, staat een oproep aan alle jonge schrijvers om vooral niet te debuteren met de zoveelste coming-of-age roman waarin er weer een millennial in een (identiteiten)crisis belandt. De oproep was voor Ali Amghar reden om meneer Slimani te creëren en over het te vertellen in het korte verhaal Het vertrek van Slimani.

Ali Amghar


Elegie – Siba Sahabi

Een bewegend kinetisch sculptuur gaat een intieme pas de deux aan met een jonge vrouwelijke figuur. Het sculptuur is als een geometrisch landschap dat het meisje soms omsluit maar ook vrij laat dansen. 

De dans roept aangrijpende herinneringen op aan een leven dat met uitbundigheid wordt geleefd. Hoewel de omhelzing van het sculptuur onverbiddelijk is, bieden zijn armen troost en bescherming. 

Elegie is een herinterpretatie van het gedicht ‘De Dood en het Meisje’ (1774) van de Duitse dichter Matthias Claudius. Net als het gedicht, waarom de dood zich toont als een gezicht van verlossing, hoop en transformatie, rekent Elegie af met de angstcultuur en taboesfeer rond de dood in onze huidige samenleving. De voorstelling laat zien dat we onze collectieve angst kunnen bezweren als we de dood wat dieper durven aankijken. De dood blijft wat het is, maar de wijze waaróp wij ernaar kijken zou wel eens een ander licht op de dood kunnen werpen. Elegie laat zien hoe eigentijds en verfrissend het gedachtegoed van Matthias Claudius vandaag de dag nog is.


Halfway – WLAZLO

Wat betekent het om vandaag een man te zijn? Die vraag stelt dichter Mattijs Deraedt zichzelf in zijn debuutbundel De schaduw van wat zo graag in de zon was blijven staan. Voor zijn band WLAZLO vertaalde hij de gedichten, verknipte ze en puzzelde ze dan weer samen tot spoken word-salvo’s. Nachtelijke verhalen over leven in de stad, reizen, opgroeien, de zoektocht naar (mannelijke) identiteit, de liefde … De band schreef er de perfecte, nu eens atmosferische en dan weer opzwepende muziek bij. Poëzie op indie rock.


Hallo – Chris Lomans en Marieke Polderdijk

Iedere dag worden je verhalen verteld over je lichaam. Een lichaam is man of vrouw, vrij of afhankelijk, ziek of gezond. Soms lijkt het onmogelijk om je eigen lijf in vrijheid te bewonen. Wat als je welkom was in je lichaam? Los van alle plakkerige verhalen en beperkende beelden die in je huizen. Vrij, met een open, witte zandvlakte voor je. Van wat neem je afscheid? En welke huid verwelkom je? Loop, kruip, vlieg, of zwem je? Twee lichamen ontmoeten elkaar op die zandvlakte. 

Hallo is een performance in tekst, beeld en klank van Chris Lomans en Marieke Polderdijk. Chris en Marieke zeggen ‘hallo’ tegen hun eigen lijf, dat van elkaar, en het lichaam van het publiek.


Het huis van bewaring – David Mulder

Je loopt langs een piepklein huisje. De telefoon rinkelt (zo’n ouderwetse, grijze). Je besluit op te nemen en je raakt verwikkeld in een persoonlijk gesprek over je gevoelsleven, over de dingen die jou bezighouden. Je bent inmiddels gaan zitten en je ziet aan de andere kant van een venster een man met een typemachine zitten. Hij zit vol met vragen.

Na een aantal minuten praten begint de man op zijn typemachine te tikken. Al vrij snel is hij klaar. Weer pakken jullie beide de telefoonhoorn en de man draagt je een gedicht voor. Dit is jouw verhaal.

Door de brievenbus in de wand krijg je het gedicht overhandigd. Het is ongeveer een kwartier geleden dat je de rinkelende telefoon opnam. Je leven ziet er ineens een beetje anders uit.


Kamer van K. – VETO i.s.m. Stijn ter Braak

Aan een gesloten deur hangt een koptelefoon, door de koptelefoon hoor je een audiomontage. In die montage leer je K. kennen. Een man die vertelt over zijn gevecht met zijn moordenaars, over zijn vader die hem zegt dat alles goed komt, over zijn liefde voor Britney Spears, over de strepen op zijn behang. Een man die langzaam het contact met de werkelijkheid verliest. In de deur zit een deurspion, als je erdoor kijkt zie je een kamer. Het de kamer van K.  

De Kamer van K. is een voorstudie van de audiovoorstelling Binnenin. Tweemanscollectief VETO (Anna Dupon en Xandry van den Besselaar) werkte voor Kamer van K. samen met beeldend kunstenaar Stijn ter Braak.


Muzitaal – Sholeh Rezazadeh en MANKES

Naast een rivier staat een boom. Op de tak van die boom zit een vogel. De boom heeft verhalen gehoord van de rivier over de zee, de golven, de zachte zeebodem, de ruwe handen van het zand en hoe oneindig de zee is. De boom vertelt het verhaal aan de vogel, die nieuwsgierig wordt naar de zee. De rivier opent zijn armen en zegt dat hij de vogel tot de zee vast zal houden. Wanneer de vogel de zeebodem aanraakt, realiseert hij zich hoe vergelijkbaar de bodem van de zee en de hemel zijn. 

Volgens schrijver Carl Sandburg is “Poëzie is het dagboek van een zeedier dat op het land leeft en wil vliegen”. P’an Koe, schepper van de aarde volgens de Chinese mythologie, schiep de wereld vanuit een verlangen naar chaos, maar miste daarna de stilte.

Sholeh Rezazadeh en MANKES lieten zich door Sandburg en P’an Koe inspireren voor het maken van Muzitaal. Een verhaal over onrustige geesten in de vorm van proza, poëzie en muziek, verteld in het Engels, Nederlands, Perzisch en Turks.

Sholeh Rezazadeh & MANKES

Scroll naar boven